Wat een prachtige verrassing was het om vanochtend de krant open te slaan en mijn gezicht en werk in de Charente Libre te zien staan!
Journaliste Marie Fauvel heeft een prachtig stuk geschreven over mijn lopende fotoproject, en het deed me beseffen hoe ongelooflijk gastvrij deze gemeenschap is. Voor degenen die de gedrukte krant hebben gemist, of voor mijn vrienden en volgers in Nederland, wilde ik het verhaal achter het artikel en de gebeurtenissen op het marktplein hier delen.
Het menselijke landschap van de markt van Chalais
Zoals velen van jullie weten, ben ik sinds mijn man en ik acht jaar geleden onze spullen pakten en naar het prachtige dorp Yviers verhuisden, volledig gefascineerd door de lokale bevolking. Ik zeg vaak tegen mensen: "Ik ben geen natuurfotograaf; ik ben een fotograaf van de menselijke natuur." Wat echt mijn passie drijft, zijn de diepe, authentieke blikken die rechtstreeks in mijn lens kijken. Landschappen zijn prachtig, maar voor mij staat de mens altijd centraal.
Mijn nieuwste project brengt me elke maandagochtend naar de bruisende markt van Chalais. Uitgerust met mijn studio-achtergronddoek en mijn camera-apparatuur stel ik me midden op het drukke plein op. Mijn missie is om een serie portretten te maken die de pure, mooie essentie vastleggen van onze lokale kooplieden, vaste gangers en voorbijgangers.
Ik heb mezelf twee zeer strikte regels opgelegd voor dit project:
- Nooit twee keer dezelfde persoon fotograferen.
- Bidden voor genadig weer en mooi licht!
"Mijn ultieme doel is om minstens tweehonderd van deze unieke portretten te verzamelen voor een grote tentoonstelling in het komende voorjaar. Het is een waar liefdeswerk."
Ik breng er uren door, net zo standvastig als de marktkooplui, wachtend op dat perfecte moment waarop een voorbijganger voor mijn doek stapt. Ik ben van plan om dit elke maandag te blijven doen tot eind juni, net voordat de grote golf van zomertoeristen arriveert, zodat de serie puur en alleen gewijd blijft aan onze echte lokale inwoners.
Van Schiphol naar de keukens van Yviers
Het artikel stond ook stil bij mijn reis voordat ik hier in de Charente neerstreek. Het voelt soms als een heel ander leven als ik terugdenk aan mijn vier jaar studie en het uiteindelijke lesgeven aan de Fotoacademie Amsterdam, of aan het waanzinnige, energieke project dat ik deed op Amsterdam Airport Schiphol.
Destijds bedacht ik het gekke idee om reizigers te fotograferen die iets speciaals op hun hoofd droegen—petten, hoeden, tulbanden of kepies. Gewapend met een officiële luchthavenpas kreeg ik toegang tot alle afgeschermde zones, van de douanegrenzen tot diep in de terminals, om de vluchtige dynamiek van de mensheid op doorreis vast te leggen.
Maar de komst naar Yviers veranderde mijn ritme. Het leerde me de schoonheid van diepe, lokale verbinding. Tijdens de piek van Covid, toen iedereen geïsoleerd zat achter gesloten deuren en maskers, voelde ik een sterke drang om die eenzaamheid te doorbreken. Ik begon toen deur-aan-deur te gaan in het dorp. Het begon met twee geweldige lokale broers, Pierre en Michel Bonnin, die hun deuren openden en me uitnodigden aan hun keukentafel.
"Ik heb uiteindelijk bij 105 deuren in het dorp aangebeld; 100 mensen deden open. Om zo warm te worden ontvangen in een tijd van wereldwijde angst was een ongelooflijk ontroerende ervaring, en het resulteerde in een tentoonstelling die me echt in dit dorp heeft geworteld."
Een welgemeend bedankje
Verhuizen naar Yviers was een belofte om te blijven, te leven en echt deel uit te maken van de dorpsgemeenschap. Het voortzetten van deze prachtige, intense carrière vanuit mijn nieuwe thuisbasis is een droom die uitkomt.
Ik wil Marie Fauvel hartelijk danken voor het mooie artikel, net als de redactie van Charente Libre, en bovenal iedereen op de markt van Chalais die het vertrouwen had om voor mijn lens te stappen. Jullie zijn de hartslag van de Charente, en het is een absolute eer om jullie portretten te mogen maken.
Tot aanstaande maandag op de markt!
Met liefde,
Lise
